TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
“Unë kam lindur gjatë një lufte, edhe pse nuk do ta kishit njohur atë. Kishte ujë të pastër, energji elektrike dhe ushqim të mjaftueshëm për të parë një foshnje 3.6 kilogramë të vinte në këtë botë gjatë një nate të ftohtë dhjetori në Teksas. Ishte Lufta e Gjirit. Shkatërrimi ishte diku tjetër, jo këtu”.
Pikërisht kështu shkruan Elizabeth Bruening në opinionin e saj për “The Washington Post”, e cila teksa i referohet situatës së tensionuar në Siri dhe paralajmërimeve për luftë, shprehet se Trump nuk është presidenti që do e udhëheqë Amerikën në një të tillë.
“Dy luftëra të tjera filluan para se të shkoj në shkollën e mesme; njëra përfundoi, formalisht, pasi kisha shkuar në kolegj, tjetra vazhdon edhe sot. Ndërsa isha në kolegj, ne ndërmorëm veprime ushtarake edhe në Libi. Përsëri, nuk kishte përplasje në frontin e shtëpisë, pa racionim. Ka pasur më shumë probleme më të afërta në shtëpi: për shembull, kriza financiare e vitit 2008-të, e cila drejtpërsëdrejti rrezikoi më shumë amerikanë se gjithë lufta e tejkaluar dhe pafund. U lëndua në një mënyrë që dikush mund ta shihte.
Cilado qoftë arsyeja, ndoshta kjo është për shkak se luftërat priren të sjellin gjakderdhje së bashku tani në një sfond ku po dëgjohen zhurma, ndoshta kjo është për shkak se pretekstet e tyre janë gjithnjë e më të dyshimta; ndoshta kjo është për shkak se më shumë se gjysma e amerikanëve mendojnë se kemi dështuar në Irak, këto luftëra të vonuara janë përkuar me një demoralizim të gjerë të popullit amerikan. Besimi në institucionet tona kombëtare është historikisht i ulët; kështu që është besimi në qeverinë tonë. Ndoshta sepse shpesh na thoshin se duhej të luftonim për të ndërtuar demokraci, një gjeneratë e tërë tani duket e zhgënjyer me vetë sistemin. Ne jemi ruajtur nga lufta në frontin e shtëpisë, por ne jemi dëmtuar të gjithë.
Megjithatë, ne e gjejmë veten në prag të përshkallëzimit të pasigurt në Siri. Të mërkurën në mëngjes, Presidenti Trump shkroi në Twitter: “Rusia zotohet për të shuar çdo gjë dhe të gjitha raketat u qëlluan në Siri. Bëhu gati Rusi, sepse ata do të vijnë, të bukura dhe të reja dhe të “zgjuara!” Ju nuk duhet të jeni partnerë me një kafshë të tillë që vret popullin e tij dhe gëzohet! “Aktualisht, Trump është përkushtuar i vetëm (aq sa postimet në Twitter përfshijnë një person) ndaj sulmeve kundër raketave për të zbatuar normat ndërkombëtare kundër përdorimit të armëve kimike. Por vetë Trump ka paralajmëruar gjithashtu në të kaluarën se përfshirja e përshkallëzuar në Siri mund të jetë thjesht fillimi për një përfshirje më të gjatë në kohë, dhe ajo që Shtëpia e Bardhë mund të premtojë për momentin është se “të gjitha opsionet janë në tryezë”. Ndërkohë, të gjithë këshilltaret pro qëndrimeve agresive, janë mbledhur kohët e fundit rreth presidentit. Me këshilltarin e njohur për qëndrime të tilla, John Bolton, i cili këshillon Trump për sigurinë kombëtare, është e vështirë të thuhet se cilat impulse, ose të cilëve, do të fitojnë. Me këtë administrim, planet dhe ekzekutimi janë shpesh egërsisht të ndryshme, dhe jo gjithmonë në mënyra të parashikueshme; është e ndjeshme, në këtë pikë, të shqyrtojmë mundësinë e diçkaje më shumë se sulme simbolike.
Të gjitha arsyet e zakonshme për t’i rezistuar bombardimeve ende ekzistojnë: Të gjitha ato luftëra të largëta që lënë tokën amerikane të pa shqetësuar ende rrënojnë territoret e kombeve duke përfunduar të palumtur në angazhimin tonë si edhe duke gjakosur tokën, si të atyre dhe tonën. Nuk është aspak e qartë se, në këtë pikë, ndërhyrja ushtarake në rritje do të shpëtonte jetën ose do të arrinte ndonjë qëllim humanitar; edhe sikur të ishte e mundur të përfytyrosh një lloj ndërhyrjeje ushtarake që do të arrinte këto qëllime, do të ishte çmenduri të besonim këtë lloj saktësie në administratën tonë aktuale. Ekziston mundësia e provokimit të një konflikti në formë spiraleje me Rusinë, duke shkaktuar një përshkallëzim të mëtejshëm. Dhe pastaj ka shpirtra të bllokuar ende në vend: Nëse Shtetet e Bashkuara janë të prirura të largojnë refugjatët, dhe politika evropiane tashmë është nisur drejt fashizmit fillestar në përgjigje të flukseve të tyre, çfarë do të bëhet me një valë të re njerëzish të nxitur nga shtëpitë nga një luftë që kurrë nuk duket të përfundojë?
Asnjë nga këto nuk mund të sugjerojë se tmerret e shkaktuara ndaj popullit sirian janë të vogla apo të pranueshme, ose se ndihma humanitare është e papërshtatshme; thjesht nuk është e qartë për mua se ndërhyrja e zgjeruar ushtarake amerikane do të linte kushte shumë më të mira, ose që ne të jemi duke u përpjekur në të gjitha format, qoftë praktikisht apo moralisht.
Vlen të theksohet ndjenja morale. Shtëpia e Bardhë e Trump është e karakterizuar jo vetëm nga kaosi i përhershëm, por edhe nga lëvizja e vazhdueshme e vizionit të tij, a do të jetë i drejtë populizmi, konservatori tipik i biznesit, nacionalizmi ultra-patriotik apo diçka tjetër krejtësisht? Dikush pritet të zbulojë çdo ditë, diçka që nuk është shenjë e mirë për një regjim që mendon për veprime ushtarake. Për më tepër, fushata e Trump dhe presidenca e tij u mbështetën në indiferencën e tij të zymtë ndaj njerëzve që iknin nga dhuna, qoftë emigrantët nga jugu global ose refugjatët nga Lindja e Mesme. Në cilën botë pritet që administrata e tij të bëhet kujdestare e drejtë e interesave të tyre tani? A është me të vërtetë e mundur që një qeveri, e cila nuk ngutet të kthejë ose të largojë sa më shpejt të pafuqishmit ka aftësinë morale për të provuar çdo lloj lufte të drejtë, e aq më pak me mjetet praktike për ta zbatuar atë? Dyshoj.
Dhe shqetësohem. Kufizimi i kujdesshëm është më i vështirë se veprimi impulsiv; duke dyshuar në aftësitë e veta morale vetjake më shumë sesa injorimi krejtësisht i çështjes. Kjo do të thotë se qeveritë më pak të pajisura për të ekzekutuar veprime në arenën ndërkombëtare, mund të jenë ato që me shumë mundësi do e bëjnë një përpjekje për ta provuar gjithsesi, pa marrë parasysh koston e saj në gjak dhe shpirtra”.
