TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
Çdo komb i madh futbollistik ka përjetuar momente shkatërrimtare – aktualisht duhet të pyesni Italinë. Ose si ndihej aq dobët Brazili, që në dy Kupat e Botës të luajtura në shtëpi (1950 dhe 2014) kundër Uruguait dhe gjermanëve (i famshmi 1-7 i Belo Horizonte)? Por edhe futbolli gjerman shkoi nëpër “Luginën e lotëve”: Humbja më e keqe në e historisë së Kombëtares gjermane deri në ditët tona, ka ndodhur më 17 dhjetor 1967, para 50 vjetësh, dhe që i solli Gjermanisë humbjen e një turneu të madh.
Futbolli nuk ishte aq i rëndësishëm në vitin 1967 siç është sot.
Më 17 dhjetor 1967, një të diel, ekipi gjerman duhej të garonte në Tiranë. Synimi ishte i qartë dhe i thjeshtë: të fitonte, nuk ka rëndësi, edhe një "1-0" do të mjaftonte. Për herë të parë Federata Gjermane e Futbollit kishte vendosur të merrte pjesë në Kampionatin Europian (1968). Në atë kohë ishte akoma një turne i panjohur dhe jo i plotë si sot, trajneri Sepp Herberger, i cili kishte një kohë të gjatë në stol, nuk kishte treguar interes për atë: Një Kampionati Europian do të kërkonte shumë fuqi pasi luhej mes kampionateve botërore (që luheshin çdo katër vjet). Por me pasuesin e tij Helmut Shën, edhe qëndrimi gjerman ndryshoi.
Ata dëshironin të ishin atje në vitin 1968, dhe ata ishin në të vetmin grup me tre ekipe, kur në të gjithë të tjerët ishin me katër. Kundërshtarët e Gjermanisë Perëndimore: Jugosllavia dhe Shqipëria. Kundër "Jugosllavisë" kishni një fitore dhe një humbje, kundër Shqipërisë fituan në ndeshjen e parë 6-0, ku spikasin katër gola të Gerd Mylerit. Përfaqësuesja e Gjermanisë vinte në Shqipëri (që kishte 0 pikë, kundrejt 6 të gjermanëve; dhe 0 gola të shënuar kundrejt 12 të pësuar). Gjermania duhej të fitonte shumë thjesht.
Shqipëria 1967: Një vend i mbyllur, Republika Popullore Socialiste, e sunduar në mënyrë diktatoriale nga Enver Hoxha. Kishte vetëm dy telefona, njëri prej tyre ishte i Hoxhës.
Rreth futbollit të tyre dihej shumë pak. "Kjo na befasoi në ndeshjen parë të Dortmundit," siç kujton Bernd Patzke, një nga lojtarët e përfshirë në atë takim, gjatë në një intervistë retrospektive. Emrat e kundërshtarëve i thanë atij shumë pak, ai ndihej sikur po udhëtonte "në një lojë qejfi në një park".
Tre lojtarë të Këlnit ishin në skuadër, dhe ata duhej të luanin në Kampionatin Europian në Tiranë. Volfgang Overat paralajmëroi shokët e tij: "Kundër mbrojtjes ishte e vështirë të kalonim. Ata kishin lënë pas me tetë lojtarë. Ishte sikur të vraponimin kundër një muri gome. "
Por këtë herë nuk ishte vetëm Këlni, ishte ekipi kombëtar gjerman, i dyti në Botëror, i cili bazohej në talente të freskët: Overath dhe Gynter Netzer, strategu i ardhshëm i mesfushës. Ose me shumë vrull që vjen nga Bundesliga si golashënuesi më i mirë: Peter Mejer. Ai tha: "Do të shënoj të njëjtët gola si në Bundesligë". Nuk duhet ishte një çështje, edhe pse mungonte boshti i Bayernit: Sep Maier, Franc Bekenbauer, Gerd Myler.
Ata gjithashtu njiheshin në Shqipëri pavarësisht nga mbylljes së plotë. 3000 shikues erdhën në stërvitjen përmbyllëse, pyetën për këta lojtarë dhe Uve Zelerin, i cili gjithashtu i mungonte, Nuk ishte rastësi që dekada më vonë, kur gjermanët duhej të ktheheshin në Shqipëri në vitet 2000, një tifoz i një Gerd Mylerit kishte hapur një muze dhe ua tregoi vizitorëve nga Gjermania.
Ajo që futbollistët gjermanë kujtojnë të habitur nga ndeshja e vitit 1967, kishte të bënte më faktin, që asnjë spektator shqiptar nuk u kërkoi autografe gjatë trajnimit. Ndoshta është si të vijë në Korenë e Veriut në 2017.
Lojtarët kishin krijuar një përshtypje të pazakontë për Tiranën. "Ndihej si një udhëtim në hënë, shumë joreal. Në qytet kishte vetëm biçikleta, s’kishte makina. Hoteli ishte i shterur, gjithkund ishte portreti i Mao dhe bibla e tij. Nuk kishte mish, vetëm bukë të zezë dhe vezë nga një kombinat vezësh. Bernd Patzke tha mbi ushqimin: "Me të vërtetë mizor". Pas kësaj, një barazim 0:0 i pafuqishëm. Qysh atëherë, Federata Gjemane e Futbollit gjithmonë mori një kuzhinier me vete në vendet e huaja socialiste.
Çfarë ishte për t'u habitur: Në stadium (zyrtarisht ka pasur 28 000 spektatorë, disa burime flasin edhe për 40 000) kishte vetëm meshkuj, duke përfshirë një numër kinezësh - marrëdhëniet ishin shumë të ngushta. Shumë njerëz me veshje të njëllojta: jeshile, me kapele Mao, nuk kishte individualizëm.
Ndeshja: Shqiptarët "luftuan si të egër" (Schulz), "shikuesit u tallën me duartrokitje për çdo pasim të keq prej nesh". Ju nuk mund të luani mirë në këtë fushë, të forte dhe me gunga. Bernd Patzke: "Më mirë të them ishte një oborr balte me disa tufa të gjelbra. Si një fushë futbolli ai do të ishte i përsosur. Këto ishin rrethanat në Shqipëri, por edhe në Maltë ose Qipro, dhe në vendet e tjera të vogla.
Ndeshja doli 0:0, e kualifikuar nga grupi për në Kampionatin Europian ishte Jugosllavia. Drejtpërdrejt kjo ndeshje të nuk mund të ndiqej për turp të televizionit gjerman. Ishte teknikisht e pamundur. Pas mesnatës pati vetëm një përmbledhje gjysmë ore të ndeshjes.
Në shtëpi (Gjermani) pati pak trazira. "Sensacion në Tiranë: 0: 0 - për Jugosllavinë", bënte shaka gazeta "Bild", e cila kërkoi të zëvendësohej i buti Helmut Shën me “qenin” Max Merkel.
Ekipi gjerman në barazimin 0-0 në Tiranë, më 17 dhjetor 1967:
Horst Ëolter (Braunschëeig) – Bernd Patzke (TSV 1860), Vili Schulz (Hamburger SV), Volfgang Veber (1. FC Köln), Horst-Dieter Höttges (Verder Bremen) – Ëolfgang Overath (1. FC Köln), Gynter Netzer (Mönchengladbach), Hans Küppers (TSV 1860) – Sigi Held (Borussia Dortmund), Peter Meyer (Mönchengladbach), Hannes Löhr (1. FC Köln). Trajner: Helmut Shën.
Marrë nga Merkur.de
Përgatiti: TPZ.AL
