TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
Shumë udhëheqës politikë në mbarë botën kanë arritur që të krijojnë imazhin e luftën në lidhje me koronavirusin. Në Francë, Presidenti Emmanuel Macron tha se kombi i tij ishte në luftë me një armik të padukshëm.
Për një periudhë të gjatë, Presidenti Donald Trump kënaqet pozitivisht me idenë për ta konsideruar veten një “president i kohës së luftës”. Në Mbretërinë e Bashkuar, Kryeministri Johnson ka folur për virusin si një “armik” dhe madje ka thënë se “ne duhet të veprojmë si çdo qeveri në kohë lufte” për të mbrojtur ekonominë.
Por në Gjermani kjo lloj gjuhe nuk qarkullon. Virusi nuk është një “armik” dhe procesi i mbajtjes së tij nën kontroll nuk është luftë. Ndoshta ka një tendencë midis politikanëve gjermanë për të shmangur metaforat e luftës për arsye historike. Mund të ketë një ndjenjë që nuk shkon mirë brenda vendit dhe ndërkombëtarisht nëse liderët politikë gjermanë flasin për luftë, qoftë edhe në mënyrë metaforike.
Ky është veçanërisht rasti sepse partia e ekstremit të djathtë AfD është përpjekur të zgjerojë kufijtë e asaj. Një prej udhëheqësve të kësaj partie, kohët e fundit vajtoi për humbjen e territorit të Gjermanisë pas Luftës së Dytë Botërore – një pozicion që është dënuar nga shumë njerëz, përfshirë Këshillin Qendror të Hebrenjve në Gjermani.
Kështu që kancelarja gjermane Angela Merkel nuk përdor imazhe të luftës kur flet për koronavirusin. Në fakt, ajo vështirë se përdor ndonjë metaforë fare. Fjalimi i saj publik gjatë krizës ishte një fjalim televiziv më 18 mars. Fjalët e Merkel për të përshkruar krizën ishin të thjeshta dhe të drejtpërdrejta. Ajo foli për “këtë situatë”, “një detyrë historike” dhe një “sfidë të madhe” përpara.
Kur Merkel aludoi për të kaluarën, ishte për të shprehur një dëshirë që të mos kthehej më. Ajo iu referua historisë së saj të rritur në Republikën Demokratike Gjermane, (Gjermania komuniste lindore) kur theksoi se vendimi për të kufizuar liritë demokratike nuk ishte marrë lehtë.
Në një fjalim para Parlamentit gjerman më 23 prill, Merkel përsëri përdori disa metafora. Ajo e quajti situatën aktuale një “provë të vërtetë”, “kohë serioze”, një “krizë dramatike”, një “sfidë gjigande”. Shprehjet e vetme figurative që ajo përdorte ishin “akulli i hollë” dhe “vrapimi në distanca të gjata”. Këto metafora evokojnë sfidë, por jo sfida luftarake.
Është e vërtetë që fjalët drastike dhe deklaratat pasionante nuk kanë qenë kurrë stili i Merkel, por politikanë të tjerë gjermanë kanë marrë një qasje të ngjashme. Midis 16 udhëheqësve rajonalë, dy kanë qenë veçanërisht të spikatur në debatin për koronavirusin: udhëheqësi bavarez Markus Söder dhe Armin Laschet, nga North Rhine-Westphalia.
Ashtu si kancelari, Söder kryesisht përdor një fjalor të drejtpërdrejtë për të përshkruar virusin: është një “zhvillim eksponencial”, “krizë” dhe “detyrë”.
