TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
“Këtu të gjithë më bënë të ndihem menjëherë rehat, si trajneri ashtu edhe shokët e ekipit.” Kështu e nis intervistën për “Tutoomercatoëeb”, mbrojtësi i Kombëtares kuqezi, Marash Kumbulla.
I huazuar nga Roma te Espanjoli, ai po bën një sezon të mirë në La Liga, duke mbrojtur, por edhe shënuar gola. Kumbulla ka dhënë një intervistë speciale për median italiane, duke e nisur nga dëmtimi, ndryshimi mes Italisë dhe Spanjës dhe në fund e mbyll duke folur për shokët e tij të Kombëtares.
“Në fillim isha pak ngurrues, për shkak të faktit të ndryshimit të qytetit dhe vendit. Por u desh vetëm një javë, u ambientova shumë mirë dhe u ndjeva sikur isha në Itali. Ndryshimi është gjuha, por nga ana kulturore, Spanja dhe Italia janë shumë të ngjashme. Gjithashtu fakti i të luajturit ndihmon shumë, sepse lidhesh me shokët e ekipit me shumë më tepër intensitet sesa kur nuk luan që nga fillimi. Tani jam i dashuruar me qytetin”.
A flet mirë spanjisht, a e ke studiuar?
“Të them të drejtën, nuk studiova shumë, e mësova kryesisht duke folur me shokët, ishte mjaft e lehtë dhe e natyrshme. Pas një muaji e gjysmë, tashmë po lidhesha me shokët pa asnjë problem.”
Sa e rëndësishme ishte të rifitonit vazhdimësinë pas dëmtimit të rëndë në gju?
“Është shumë e rëndësishme. Kur rikthehesh nga një dëmtim i tillë, ke nevojë për atë kohë, e cila ndryshon nga personi në person, në të cilën duhet të kthehesh në atë që ishe më parë. Stërvitesh, luan, por prapë nuk ndihesh në formën tënde më të mirë. Më duheshin këto muaj për t’u rikthyer në atë që isha më parë, dhe me qëndrueshmërinë e të luajturit çdo javë e gjeta veten përsëri.”
Tani je përsëri i sigurt edhe në ndërhyrjet…
“Jo vetëm kaq, shumë gjëra varen nga një nivel fizik: të jesh në gjendje të bësh atë që mendon në atë moment. Gjysma e sekondës në futboll bën diferencën, ndryshon gjithçka”.
Serie A kundër La Liga, çfarë është ndryshe?
“Është më pak futboll taktik sesa në Itali, je më i ekspozuar ndaj kundërsulmeve ose lojërave ofensive. Dhe pastaj ka një ndryshim të madh në mentalitet, i cili këtu është shumë i qetë.”
Epo, je i qetë edhe në renditje…
“Po, por pati një periudhë në të cilën ndoshta nuk po shkonim shumë mirë. Krahasuar me Italinë, ka shumë më tepër qetësi. Nuk jam dikush që lexon shumë gazeta, por shoh se nuk ka të njëjtin presion si në Itali”.
Mbape, Lamine Jamal, Niko Uilliams, Vinicius, më të komplikuarit?
“Mbape, edhe sepse duke pasur parasysh rolin, jam përballur me të disa herë dhe ai është i fortë. Niko Uilliams gjithashtu krijoi vështirësi për mua, edhe pse ishte një sulmues krahu. Por Mbape shkon te Ferrari, jo te një skuter… Një kundër një ai të anashkalon, në fushë të hapur kundër tij është shumë e vështirë dhe bëhet më e lehtë nëse ndihmon veten me shokët e ekipit. Në fund të fundit, është gjithmonë çështje pune në grup”.
Çfarë mendoni nëse ju pyes për fitoren në Ligën e Konferencës me Romën?
“Gjithmonë e kujtoj festën, menjëherë pas ndeshjes me tifozët, në Tiranë. Të luaja në Shqipëri e bënte gjithçka edhe më të veçantë për mua. Pastaj gjëja që më mbeti në mendje ishin festimet të nesërmen, në rrugët e Romës. E dija se çfarë lloj tifozësh kishte, por kur kalon, nuk e di sa orë në autobus duke shëtitur nëpër Romë, e kupton sa të lidhur janë me ekipin”.
Çfarë ju ka munguar në Romë?
“Arrita pas Covid, fillova mirë: pastaj pati një moment në të cilin luaja ende, por isha më shumë një alternativë. Dhe mendoj se jam lloji i lojtarit që ka nevojë për qëndrueshmëri, por më shumë se çdo gjë tjetër sepse fizikisht jam dikush që duhet të luajë dhe të stërvitet gjithmonë mirë. Ndoshta pas një kohe, duke qenë gjithashtu i ri, nuk isha në gjendje të menaxhoja gjithçka. Pastaj dëmtimet e ndryshme, por veçanërisht ai kryesori në gjurin tim, më penalizuan. Por gjithashtu pata shumë konkurrencë të mirë: e dija që kisha lojtarë të fortë përpara meje. Pastaj padyshim që të gjithë duan të luajnë gjithmonë dhe nuk je i lumtur kur luan. Por do t’ju jap një shembull: pati një periudhë me Murinjon në të cilën fituam shumë ndeshje 1-0. Çfarë mund t’i thoja?”.
A keni ende lajme nga ndonjë nga shokët tuaj, ndoshta nga Edoardo Bove?
“Ndonjëherë dëgjojmë nga njëri-tjetri, dashuria mbetet gjithmonë edhe pa dëgjuar nga njëri-tjetri çdo ditë. E përjetova atë moment shumë keq: Po shikoja ndeshjen dhe isha i paralizuar, siç mendoj se ishin të gjithë. E vetmja gjë që shpresoja ishte të merrja lajme të mira sa më shpejt të ishte e mundur, pastaj u qetësova më shumë kur e dija se më e keqja kishte kaluar”.
Ku do të jetë e ardhmja juaj?
“Dua të përpiqem të vazhdoj në këtë mënyrë, në kuptimin e vazhdimësisë dhe qëndrueshmërisë në lojë. Nuk e di se si do të jetë e ardhmja. Patjetër që do të kthehem në Romë në fund të kampionatit, sepse jam në huazim pa para. Dhe pastaj nuk e di se çfarë do të ndodhë, por ajo që dua patjetër është të përpiqem të kem sa më shumë vazhdimësi të jetë e mundur, siç pata këtë vit.”
Spanjë apo Itali?
“Sigurisht, duke parë se si funksionojnë gjërat këtu, nuk i mbyll dyert mundësisë së kthimit në Spanjë. Por realisht nuk di asgjë dhe ndërkohë po mendoj ta përfundoj mirë sezonin këtu.”
Ju keni lindur dhe jeni rritur në Itali, por gjithmonë keni luajtur për Shqipërinë. Si ka mundësi?
“Epo, deri në moshën 18 vjeç nuk kisha pasaportë italiane, edhe pse linda në Itali. Që kur isha 14 vjeç, më telefonoi Shqipëria dhe padyshim që shkova atje: prindërit e mi janë shqiptarë, familja ime është shqiptare dhe doja shumë të shkoja atje. Pastaj, kur fillova të luaja në Serie A, pati pak interes nga Italia. Doja të vazhdoja me ata që gjithmonë kishin besuar tek unë. Nuk ishte as një zgjedhje e vërtetë, gjithmonë kam luajtur me Shqipërinë dhe jam i lumtur ta bëj këtë”.
Duke ëndërruar kualifikimin për Kupën e Botës…
“Do të ishte si të fitosh Kupën e Botës në Itali. Ne nuk jemi kualifikuar kurrë dhe e dimë se është e vështirë, sepse ka ekipe të forta në grup: Mendoj se ndeshja kundër Serbisë në qershor do të jetë vendimtare. Ata janë pretendentët për vendin e dytë, duke pasur parasysh se vendi i parë do t’i shkojë Anglisë, mendoj unë. Le të shpresojmë, ne besojmë në të: në Shqipëri ka shumë pak supersticione dhe të gjithë thonë se do të shkojmë. Le të shohim”.
Një ndeshje Itali-Shqipëri në Kupën e Botës?
“Do të ishte e mrekullueshme, ndoshta.”
Bashkatdhetari juaj Ismajli shpërtheu te Empoli, a e prisnit?
“Po. Meqenëse luajtëm me ekipin kombëtar me tre lojtarë, unë, ai dhe Gjimshiti, u ndjeva shumë mirë me të dy. Ismajli ka qenë gjithmonë shumë i fortë: ndoshta nuk është shumë i gjatë, por mbushet me forcën e tij dhe kërcen shumë lart. Pastaj është shumë i kujdesshëm në mbulimin e tij, në pozicionimin e tij: është e pamundur ta gjesh në një pozicion të keq. Kam shumë respekt për të: kur luaj me të në ekipin kombëtar ndihem shumë i sigurt dhe ai ua transmeton këtë besim edhe shokëve të tij të ekipit”.
Një tjetër shok skuadre i kombëtares, Asllani, po përpiqet të afirmohet te Interi. Çfarë mendoni ju?
“Teknikisht ai është shumë i fortë, por nuk e di: duhet të dish dinamikën e brendshme të ekipit. Mund t’ju jap një shembull: kur nuk luaja shumë dhe pastaj erdhi momenti, nuk ndihesha në formën time më të mirë. Është një çështje personale, por në qëndrueshmëri prapë gjen vetëbesim: kjo është veçanërisht e vërtetë për një djalë të ri si ai ose siç isha unë dy ose tre vjet më parë”.
