TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
TPZ.al është një media online e pavarur. Përpjekja jonë është të sjellim lajme, analiza dhe komente, në shërbim të interesit publik.
Armando Broja ka dhënë një intervistë të gjatë për “The Players Tribune”, portalin e njohur i cili ka rrëfyer historitë e jetës së sportistëve ndër më të njohur të globit. Këtë herë ishte radha e talentit Shqiptar, i cili ka treguar se si u bë Broja i ditëve të sotme.
“Kështu, babai im ma thotë këtë gjë gjatë gjithë kohës.
Dhe nëse do ta njihnit babanë tim, do ta dinit që ai e ka përgjysmë me shaka. Ndoshta edhe vetëm një çerek.
Ai thotë: “Armando, nuk të lejohet të ndalosh së luajturi futboll derisa ta çosh Shqipërinë në një Botëror!”
Nëse nuk e dini, Shqipëria nuk është kualifikuar kurrë për Kupën e Botës.
Megjithatë, sinqerisht, në të vërtetë më pëlqen presioni dhe më pëlqen ta kem atë si objektiv – pavarësisht se sa i madh apo i largët duket tani. Është gjithmonë në mendjen time.
Dua t’ju tregoj pak se nga vjen ai mentalitet dhe çfarë do të thotë për mua të përfaqësoj Shqipërinë. Gjithçka fillon me babin tim.
Ai ka qenë gjithmonë kaq i dëshpëruar për të pasur sukses dhe që fëmijët e tij t’ia dalin. Duke u rritur, nuk kishte asnjë minutë për të humbur. Koha ishte gjëja më e çmuar për të.
“ke vetëm 24 orë në ditë dhe shpenzon pothuajse gjysmën e kësaj kohë duke fjetur…”
Mbaj mend që ai do të më shihte të ulur për të luajtur FIFA ose diçka tjetër dhe ai do të më thoshte, “Në vend që të kalosh një orë në PlayStation, mund të kalosh atë orë duke u stërvitur …”.
Ai thjesht nuk mund ta mendonte ndokënd që nuk dëshironte të përdorte kohën e tij absolutisht në maksimum. Të bëjë që çdo sekondë të ketë vlerë.
Më kujtohet kur isha i vogël dhe sapo fillova futbollin, ai kthehej vonë nga puna dhe ishte i rraskapitur. Mund të ishte ora 10 apo 11 e natës dhe ai mund të kishte punuar 15 orë gjatë ditës, por ai gjithmonë pyeste: “Armando, a e ke bërë stërvitjen sot?”
Natyrisht duke gënjyer, do të thosha, “Mmm, po?”
Megjithatë, ai do ta dinte të vërtetën dhe ne do të shkonim në park dhe ai do të më bënte të vrapoja xhiro. Njëzet herë rreth fushës.
“Jo. Jo. Jo. Nuk te dëgjoj. Vazhdo përndryshe do të bëhen 30.”
Kur pata një rritje të shpejtë fizike rreth të 16-ave, ai u shqetësua se do të humbisja shpejtësinë. Hapi ka qenë gjithmonë një nga pikat e mia të forta. Kështu që ai më nxori jashtë për të bërë sprinte në kodra për një orë çdo seancë. Unë në thelb isha duke u rrëzuar nga kodra kur vinte fundi dhe ai ishte aty duke qëndruar mbi mua dhe thoshte: “Jo, fillo përsëri. Një tjetër. Mbrojtësit do të të kapin.”
Bëjmë shaka tani që suksesi im është 50-50. Gjysma e imja, gjysma e tij dhe e mamasë sime. Ata bënë punën që nuk shihet. Megjithatë, në ato vite të hershme, balanca peshonte shumë më shumë në anën e tyre.
