X
Ky është parlamenti historik. “Viti Zero” i politikës sonë

Nga Mentor Kikia  Ky parlament ka hyrë tashmë në histori. Edhe ne të tjerët gjithashtu jemi bërë protagonistë të historisë. Paçka se nuk e dimë, pasi historia nuk është lajm, që shkruhet menjëherë sapo ndodh. Sot ne jemi Viti Zero, jemi “Krishti”, ku ndajnë epokat. Koha sot matet me para dhe pas Erës Sonë, apo para dhe pas Krishtit. Por.

KLSH: Qeveria ka devijuar shifrat, PPP-të jashtë kontrollit

Nga Vincent W.J. van Gerven Oei “Monitorimi i kontratave koncesionare, deri tani ka rezultuar jashtë kontrollit shtetëror dhe me problematika të shumta.” Në këtë përfundim ka arritur Kontrolli i Lartë i Shtetit në raportit e Buxhetit Faktik për vitin 2018, duke i tërhequr vëmendjen qeverisë për përdorimin e PPP-ve dhe mungesës së kontrollit ndaj tyre. Problemet me zbatimin e buxhetit 2018.

Mikro-mendjet e Shqipërisë dhe Makro(n) refuzimi i Europës

Nga Alfred Lela Letrat e hapura, njëfarë epistolari mizerabël i mbetur nga koha e spiunimeve të mëdha, të fshehura dhe të hapura, të komunizmit, vazhdojë ta stërpikin rrafshin e komunikimit publik në Shqipëri. Në gazeta apo në rrjetet sociale, me shkrime të gjatë apo statuse të shkurtër, presidenti francez Makron ka marrë përbetime, lutje, kujtesa, fyerje dhe thirrje nga më.

Si sot, 55 vite më parë, Zhan Pol Sartri e refuzoi Nobelin, sikur ta dinte për Handken

Nga Albin Kurti Sot, më 22 tetor, bëhen 55 vjet prej kur Jean-Paul Sartre e ka refuzuar çmimin Nobel për Letërsi. Thua se e ka ditur çka do të bëhet me këtë çmim në vitin 2019, kur ai iu nda Peter Handke-s. Sartre e ka refuzuar çmimin atëbotë sepse nuk ka dashur të transformohet nga vlerësimi prestigjioz, ndërkaq çmimi për.

S’është Macroni, budalla!

Nga Gentian Gaba ‘It’s the economy, stupid’, është togfjalëshi i thurur nga James Carville, strategu i fushatës elektorale të Bill Clinton të vitit 1992, i cili gjeti një sukses të madh në kontekstin ekonomik në të cilin ndodhej Amerika atëbotë. Përsëritja e përditshme, e palodhshme, gati pedante e një slogani, bëri që një temë jetike të mbetej në qendër të.

Dy zjarret që bënë të harrojmë tumoret malinje, që po na vrasin

Nga Edmond Tupja Melhem, pomadë e balsam, e tillë është koha që kalon, herë shumë ngadalë,  herë shumë shpejt, por, sidoqoftë, ajo kalon, plagët zënë  kore, mbyllen, ndonëse vragat përkohësisht, të tjerat gjithë jetën. Kështu ndodhi me tërmetin e fundit në vendin tonë historikisht problematik nga të gjitha pikëpamjet, natyrore e shoqërore. Pasojat e tij, reagimet e njerëzve, të partive, të.

Se s’bëhemi si e gjithë Evropa e dinim, por se ajo do bëhet si ne nuk e besonim!

Nga Kim Mehmeti Edhe gjatë dështimeve të mëdha kolektive, s’ka si mos e kesh më lehtë kur e sheh se të përfaqëson një burrështetas që sadopak mbanë llogari për dinjitetin kolektiv, që është i përgjegjshëm e i ndërgjegjshëm dhe i cili, fatin e vet politik, nuk e vë mbi atë të vendit që drejton dhe të qytetarëve që përfaqëson. Dhe.

Presidenti Macron, “armiku i jashtëm” i Edi Ramës!

Nga Luan Rama Eshtë e ligë dhe fyese përpjekja e Edi Ramës për ta transferuar përgjegjësinë për mosçeljen e negociatave me BE-në nga vetja dhe qeveria e tij, tek Presidenti i Francës, a thua se punët e Shqipërisë shkojnë për mrekulli e nuk ka se për çfarë të reflektojmë e të ndjejmë përgjegjësi. Presidenti Macron e ka shfaqur edhe më.

Ramushi, Zaevi dhe Rama, ballkanas, që sa shumë ndryshojnë

Nga Klodian Tomorri Ballkanas, por jo njësoj Ramush Haradinaj ishte Kryeministër kur Kosovës ju rrezikua integriteti territorial. Jo për fajin e tij, por për shkak të prapësive të Thaçit, Vuçiçit dhe Ramës. Megjithatë, edhe pse nuk pati asnjë faj, ja ktheu mandatin popullit. La sovranin të vendosë dhe sovrani vendosi. Zoran Zaevit i dështoi hapja e negociatave me Bashkimin Europian..

Piktori e bëri Shqipërinë shtet që të mos e duan edhe shqiptarët

Nga Kim Mehmeti Shqipëria nuk është e rrezikuar nga ambiciet e një Kryeministri që donë t’i kontrollojë të gjitha, por nga një ‘Piktor’ i dështuar dhe i frustruar që nuk mund ta kontrollojë vetveten. Shqipëria u bë vend ku ka kush të vdes, por ku s’ka kush të të varrosë sepse aty është e turpshme të turpërohesh dhe pse thuajse.